MG 5706 header in de buurt

Vijftig jaar fijn wonen in de Koekoeklaan

In gesprek met mevrouw Guijt en mevrouw Van Dijk

 



Afgelopen zomer kreeg ik mevrouw Guijt van de Koekoeklaan aan de telefoon. Toen ik haar gegevens in de computer opzocht zag ik dat mevrouw al meer dan vijftig jaar in dezelfde woning aan de Koekoeklaan woont. “En nog altijd heel erg naar mijn zin,“ vertelde mevrouw mij in fraai Kattuks.

We maken niet heel vaak mee dat iemand zo lang in dezelfde woning woont en dus ook alle maatschappelijke veranderingen van een halve eeuw meegemaakt in de buurt Wat is er allemaal veranderd in die jaren? Ik besloot het mevrouw te vragen. Een interview vond mevrouw Guijt wel leuk. Het bleef niet bij een gesprek met mevrouw Guijt. Door haar buurvrouw, mevrouw Van Dijk die nog langer in deze buurt woont, was mijn bezoek niet onopgemerkt gebleven. Ook daar was ik van harte welkom. Zo gezegd zo gedaan. Twee dames samen een eeuw levenservaring in de Koekoeklaan.

In mijn gesprekken met de dames valt meteen op hoe positief zij beiden in het leven staan. Ondanks dat het leven niet altijd even makkelijk is geweest, stralen zij levenlust uit. Beide zeggen: “dat komt omdat onze familie goed voor ons zorgt.” Bij elkaar opgeteld hebben beide dames meer dan veertig kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen … en allemaal komen ze op visite!

Hun levensloop kent aardig wat overeenkomsten. Mevrouw Guijt vertelde dat zij in verwachting van haar eerste kind, jong trouwde en bij haar schoonouders introk. Dat was in de jaren vijftig heel normaal want er waren bij lange na niet genoeg woningen. Dat was best een heel sober leven. Er was weinig geld, kinderen hadden geen eigen kamers en douchen deed je in de zinken teil. Ook mevrouw Van Dijk woonde met haar jonge gezin in bij haar schoonouders.

Beide echtgenoten werkten op zee, in de visserij. Dat was hard werken, veel van huis zijn en de opbrengsten waren zeker geen vetpot. Het opvoeden van de kinderen en het huishouden doen kwam voor rekening van de vrouwen. Ook dat was heel gewoon vertellen de dames. “met de vrouwen zetten we dan een pot koffie en ging met breiwerkjes op de stoep zitten, dan konden we de kinderen een beetje in de gaten houden.”

Op mijn vraag hoe in die tijd aan een woning kwam? Vertelden de dames dat zij op een wachtlijst bij de gemeente ingeschreven stonden. Als ze dan aan de beurt waren, kregen ze een woning door de gemeente toegewezen krijgen. Voor beiden was dat in 1964. Een door Woningbouwvereniging Brittenburg nieuw gebouwde flat. “Met vier kamers!” vertelt mevrouw van Dijk mij, “Het was net een villa, zoveel ruimte.”

Zo’n flat had niet alle gemakken die we tegenwoordig hebben. Er bleken nog kolenkachels gebruikt te worden. Als de heer Van Dijk terugkwam van zee was zijn eerst taak om zakken kolen naar de derde etage te sjouwen. Gelukkig kwam DeBrittenburg met een oplossing. De kolenkachels werden eerst vervangen door gashaarden en nog later door centrale verwarming. Dat was pas luxe!.

Als voorbereiding op het gesprek zocht ik de huurcontracten op. Wat bleek: beide contracten waren ondertekend door de dames, en niet door de echtgenoten. Die waren namelijk op zee, dus ook de geldzaken en het regelen van alle andere zaken kwamvoor rekening van de vrouwen. De huurprijzen die voor de woningen gerekend werden, lijken nu een peulenschil. In nog Nederlandse guldens betaalde mevrouw Guijt bijvoorbeeld 11,50 per week. Maar als het inkomen 37,50 gulden per week is, dan zie je dat ook een groot deel van het inkomen aan huur werd besteed.

Het kwam dus voor dat elk dubbeltje omgedraaid moest worden, voordat het werd uitgegeven. Want lenen was er niet bij in die tijd. “Sparen, sparen, sparen, want schulden maken dat kon niet,” verklaart mevrouw Van Dijk, “Altijd eerst de rekening betalen en dan kijken hoeveel er overblijft.” Het lukte zelfs om elke week een paar centen apart te leggen. Zo was er na lang sparen geld voor een auto. Ook dat was ongekende luxe.

Zaken die we tegenwoordig gewoon vinden, waren er in die jaren niet. Zo werd er niet op vakantie gegaan. Vakantie was: met de kinderen naar het strand. Een wasmachine? Die kwam er pas in de jaren zeventig, maar die ging wel meer dan twintig jaar mee. Nu zijn al die gemakken er wel, “maar,” zo zeggen beide dames, “het is wel jammer dat veel mensen zich zo in de schulden steken. Als er dan eens iets misgaat, zoals je werk kwijtraken, dan zijn de problemen niet te overzien.” Het advies van de zeer ervaren dames is daarom: maak geen schulden, maar leer te sparen.

Zouden de dames misschien willen verhuizen? Geen peinzen aan. “zo lang ik kan lopen, ga ik hier niet weg,” vertelt mevrouw Guijt stellig. En ook mevrouw van Dijk wil van geen verhuizen weten. “mijn kinderen doen de zware boodschappen, en ik haal de kleine nog zelf. Dat wil ik nog heel lang blijven doen. Want het is heerlijk wonen aan de Koekoeklaan´.